In Hitland Magazine is elke week een gedicht te horen. En deze week een zelfgeschreven gedicht van onze 2e huisdichter Hannie Rietveld. In deze podcast van 11 april kunt u luisteren naar het gedicht Mistig om me heen.

Mistig om mij heen!

Laat mij in m’n waarde, ook als ik je niet meer ken
alles wat ik in het leven vergaarde, maar nu soms vergeten ben!
wees blij als ik m’n lach laat zien, de sprankeling in mijn ogen
ik kan soms niet zeggen wat ik wil, dat ligt niet meer in m’n vermogen

Diep van binnen ben ik nog steeds dezelfde persoon die ik ook vroeger was
maar door mijn ziektebeeld toch veranderd en in de mist gekomen alras
die mist geeft mij een troebel beeld met veel onzekerheid
hoop soms zo erg op wat herkenning dat me dan verblijd

Mijn kinderen, familie of kennissen die mij nog niet zijn vergeten
en ondanks dat ik ze soms niet ken toch weer de weg nog weten
ik vraag soms dingen steeds weer opnieuw, dat kan ik ook niet helpen
help jij me dan op lieve toon? Dat zal de wond wat stelpen!

Als ik iets niet wil dwing het dan niet af bij mij
je bereikt het averechtse dus laat me hierin vrij
begeleid me op een zachte manier en misschien bedenk ik me dan
en kunnen we veel meer bereiken dan je verzinnen kan

Soms noem ik je een schatje en ben ik blij dat jij er ben
terwijl ik op een ander moment jou helemaal niet ken
ik mopper dan en niets is goed, maar dit gaat ook voorbij
ik kan het zelf ook niet bevatten maar dat hoort nu soms bij mij

Ik wilde zo niet worden maar de leeftijd bracht het mee
soms voel ik mij verloren als in een grote zee
verwarrend kijk ik in het rond wanneer gaan we hier weg?
want dit is toch niet waar ik woon? Ik weet hier heg nog steg!

Mijn huis, mijn pad mijn eigen plek waar is die nu gebleven?
hij is in mijn herinnering en daarin wil ik leven!
ik wil terug naar die tijd want toen was het zo mooi
soms lijk ik wel gevangen in een of andere kooi!

Ik moet opschieten heb het druk, de school die gaat zo uit
dan staan de kinderen weer op de stoep en roepen ze weer luid
dan word het eten opgezet en pruttelen de pannen op het gas
vader komt thuis en we eten heerlijk met elkaar, ja dat is hoe het was!

Heb alsjeblieft geduld met mij, ik ben nog steeds een mens
wil met respect behandeld worden want ja, dat is mijn wens!!
ik hoop als jij ook oud mag worden dat dit alles je blijft bespaard
en wens jou als verzorgende toe dat het bij jou anders gaat!

Na het gedicht van Hannie draaien we de tune uit Ja zuster, nee zuster, de bekende televisieserie uit de jaren zestig van de vorige eeuw, die werd geschreven door Annie M.G. Schmidt met de muziek bij alle liedjes van Harry Bannink.

Uw reacties op gedichten van Patrick en Hannie zijn van harte welkom op: hitlandmagazine@radiocapelle.nl