Elke 14 dagen verzorgt Dora Hoekstra in Hitland Magazine een column over onderwerpen die haar ontroeren, vrolijk maken, opvallen of haar verbazen.

Deze keer gaat de column over carnaval. Het carnaval is weer voorbij en het normale leven wordt ook in het zuiden van het land weer opgepakt. Het masker kan weer af, maar wat zit er eigenlijk achter dat masker?

1 maart

Vandaag is het 1 maart, en vandaag is het aswoensdag en begint in de traditionele kerken de veertigdagentijd voor Pasen. Rooms Katholieke gelovigen halen vandaag een askruisje.
En daarmee is de carnavalstijd voorbij.

Niet dat ik het gevierd heb hoor, ik ben een nuchtere protestant en ook nog eens opgegroeid in Drenthe waar het motto overduidelijk is: doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg.
Daar zit wel wat in toch?

Dat rare carnaval met al die gekke uitbundigheid en die maskers waarachter niemand meer weet wie de ander is, al die drank die erbij vloeit. Moet dat nou?
Ach misschien is het niet zo gek om een feest te hebben waarbij alles eens goed op de kop gezet wordt. Een omkering van zaken kan best nuttig zijn, een verstoring van de gewone orde.
Zo heb ik het ooit uit horen leggen door een knappe filosoof.

Het was juist in de middeleeuwen een verademing en daarom goed voor de samenleving dat gewone mensen gemaskerd en wel in de huid kropen van gezagsdragers, en er dus even de gek mee konden steken.
Een speels intemezzo waarin een jongen uit het volk voor één dag koning kon zijn. En waar je normaal eerbied voor had dat werd op die carnavalsdag lekker bespot, een uitlaatklep voor het gewone zware dagelijkse leven.

Ach, misschien is het dat nog wel een uitlaatklep, een escape met gekte aan de waanzin van de dag.
Maar nu is het weer voorbij. Alle maskers weer af.
Alhoewel? Maskers af? Ja die gekke maskers want die andere….die dragen we natuurlijk gewoon iedere dag. Achter het masker van onze glimlach: zit het verdriet, achter onze frons: best een aardig karakter. Achter die charmante man…..een ordinaire oplichter, achter ….vul maar in. In het dagelijks leven worden genoeg maskers gedragen. Wie we echt zijn dat durven we niet altijd te laten zien en dat kunnen we niet altijd laten zien.

Misschien zijn we wel meer ons zelf op het moment dat we zo’n carnavalsmasker dragen. Gek eigenlijk. Ga ik over nadenken, wanneer draag ik een masker en wanneer durf ik mijn eigen gezicht te laten zien?