Elke 14 dagen verzorgt Dora Hoekstra in Hitland Magazine een column over onderwerpen die haar ontroeren, vrolijk maken, opvallen of haar verbazen. Deze keer gaat de column over lachen.

Lachen is een reactie van mensen op humor, of een uiting van blijdschap, opluchting of spanning. Het komt tot uiting in een beweging van de mond of het uitstoten van bepaalde geluiden. Er bestaan verschillende vormen van lachen. Lachen kan spontaan of gemaakt zijn. Er bestaan verschillende soorten lachen: van de glimlach, de grijnslach, de giechellach tot de slappe lach, de hoorbare lach en het lachen als reactie op kietelen. Er wordt volgens een deskundige te weinig gelachen door verpleegkundigen en verzorgenden, maar kun je dat leren uit een leerboek.

Lachen maar.

Pas hoorde ik een interview op een radiostation, over humor in de zorg. Volgens de geinterviewde wordt er te weinig gelachen aan de bedden. Ik hoorde het terloops, geen idee wie deze meneer was die zo’n warm pleidooi hield voor humor als vak in de zorgopleidingen.
Ik kon er wel om lachen. Natuurlijk sta ik er van harte achter, een dag niet gelachen is wat mij betreft een dag niet geleefd.
Maar of je verpleegkundigen en verzorgenden nu via de opleiding kunt leren lachen? Ik zie het al staan in het leerboek: in de volgende situaties kunt u ook een grapje maken met de patiënt of met de cliënt. Nou volgens mij werkt dat niet. Maar misschien neem ik het nu weer te serieus en bedoelde de man het heel anders.
Wat blijft staan is dit: lachen is gezond. Het helpt tegen angsten en het werkt ontspannend.
Om jezelf lachen ook is ook goed, dat relativeert je situatie. Lachen schijnt pijnstillend te zijn; ja behalve dan als je zo hard lacht dat je er buikpijn van krijgt.

Zo is humor dus een remedie voor veel zaken. Ik ken iemand die merkt dat ze aftakelt, wat kan ik er aan doen? zegt ze: Ik lach er maar om, dat houdt me op de been. Geweldig als je zo om kunt gaan met je beperkingen. Zo’n houding leer je volgens mij niet uit een boekje, je hebt nu een maal types bij wie de humor ingebakken zit en types die het nooit zullen leren. Niet iedereen voelt aan wat grappig is en niet iedereen is in staat om iets grappigs tot uitdrukking te brengen. Maar misschien helpt het wel als we blijven oefenen, in de trein heb ik ooit een hele coupé met mensen uiteindelijk zien lachen omdat er twee meiden werkelijk de slappe lach hadden; het werkte aanstekelijk.
En nu schiet me iets te binnen, al die foto’s die ik in de krant zie van Trump, de een nog norser dan de ander, die man neemt zichzelf wel heel serieus. Wat denken jullie: zouden we hem nog kunnen leren lachen? laten we maar hopen dat het lukt, voordat iedereen het lachen vergaat.


Reacties op de column zijn van harte welkom op: hitlandmagazine@radiocapelle.nl