Elke 14 dagen verzorgt Dora Hoekstra in Hitland Magazine een column over onderwerpen die haar ontroeren, vrolijk maken, opvallen of haar verbazen. Dora vertelt in deze column twee nieuwsberichten die elkaar min of meer compenseren. Het ene bericht is triest en van andere bericht wordt Dora blij. Ben u benieuwd naar deze 2 berichten, luister dan naar de podcast.

Een hemelsbreed verschil.

In de laatste week van 2016 werd ik getroffen door twee nieuwsberichten die elkaar min of meer compenseerden, als dat al zou kunnen. Het eerste bericht maakte me verdrietig en boos en vroeg ik me af vroeg hoe dit in Godsnaam kon gebeuren. Het tweede bericht was een nieuwsitem dat naar mijn idee de zaken weer recht zette.

Het eerste: er was een jongentje van 6 met honger en dus deed hij iets wat de meeste jongentjes van zijn leeftijd zouden doen: hij ging in de keuken op zoek naar eten. Dit tot woede van zijn stiefvader die hem vervolgens op het balkon zette in zijn pyjama. Daar stond het kind 15 uur tot hij volkomen onderkoeld buiten bewustzijn raakte. Opvoedmethode van twee verdwaasde ouders die het ook nog eens zo deden omdat ‘Jezus het zo wil’. Hoe gek wil je het hebben? Inmiddels is bekend dat het weer goed gaat met dit kind maar ik hoop wel heel erg van harte dat ze hem uit huis plaatsen in een gezin waar hij met heel veel liefde omringd wordt.

Want gelukkig kan dat ook. Ik zag op het nieuws in diezelfde week een moeder van een Zika-baby, u weet wel dat enge virus overgebracht door muggen. Het kind zag er lelijk uit, en de hersenpan zo klein dat je wel begrijpt dat daar geen normaal ontwikkelde hersens in kunnen groeien. Het kind had ook duidelijk een ontwikkelingsachterstand en kon nog veel te weinig voor zijn leeftijd; misschien zou het wel nooit kunnen praten of lopen.
Nou en? zei de moeder? Dit is mijn kind ik houd er van. En ze knuffelde het als een kostbare schat. En als hij niet kan lopen zei ze, wat hindert dat? dan ben ik zijn benen en als hij niet kan praten dan ben ik zijn mond. En ze keek opnieuw liefdevol naar haar pracht van een kind. Ik deed een schietgebedje voor haar: God dat ze het vol zal houden ook als het opgroeit en het moeilijk wordt.

Haar liefde raakte me diep, veel dieper dan de treurigheid van het ander bericht. Is dat gek? Ik denk het niet, het is een bevestiging van het feit dat goedheid oneindig veel sterker is dan slechtheid. Gelukkig maar.


Reactie's op de column zijn van harte welkom op: hitlandmagazine@radiocapelle.nl